Opis
W „Pokoju do płaczu” bohaterka, młoda kobieta, zmaga się z emocjonalnym ciężarem utraty i samotności. W wynajmowanym mieszkaniu, w którym od lat nie zmienia się nic, znajduje specjalny pokój – miejsce, które przeznaczone jest wyłącznie na smutek. W nim, z dala od świata, może płakać i wyrzucać z siebie całą żałobę, której nie potrafiła przepracować. Z czasem pokój staje się dla niej nie tylko przestrzenią do łez, ale i lustrem jej ukrytych lęków, żali i niezałatwionych spraw. Z każdym dniem, gdy stara się wydobyć z siebie ból, odkrywa coś nowego o sobie, ale też zmienia się sama istota „pokoju” – zaczyna on żyć, pełen emocji, które ona w sobie tłumiła.