Wieniec i burza

Wieniec i burza. Wieniec i burza to podróż ku pierwotnym głębinom ludzkiej psyche, zapis próby uchwycenia, zgłębienia i wypowiedzenia niewypowiadalnego, niepoznawalnego, nieobjawionego; cofnięcia się ku początkowi, ku praczasom; momentowi stwórczego fiat, ku procesowi wyłaniania się Czegoś z pierwotnej Nicości. Jest to podróż ku światu mitycznemu, archaicznemu; ku światu rzeczywistości transcendentnej, sakralnej.

Mistyczno-filozoficzna poezja Alana Migonia przedstawia dążenie do rozpoznania natury bytu, istoty świata i jego zasady, czy też zasad pierwotnych: bytu i nicości, światła i ciemności, życia i śmierci, miłości i nienawiści, strachu i łaski – sprzężonych w dialektycznej relacji