Opis
Renoir malował świat piękniejszym, niż był naprawdę. Na jego płótnach służące zamieniają się w Afrodyty, a zmęczone życiem dziewczyny z Montmartre'u śmieją się, tańczą i wygrzewają w letnim słońcu. Różnice klasowe znikają, bieda przestaje być widoczna pozostaje młodość, ciepło skóry i blask światła na liściach. A przecież sam malarz przez długie lata walczył o przetrwanie. Najbiedniejszy spośród impresjonistów, często nie miał na farby ani czynsz. Buntował się przeciwko skostniałej akademii, współtworzył pierwszą wystawę impresjonistów, by ostatecznie odnaleźć własną drogę i sławę portrecisty elit. Historia człowieka, który mimo biedy, odrzucenia i wyniszczającej choroby do końca szukał w świecie wyłącznie piękna. Gdy reumatyzm odebrał mu władzę w dłoniach, przywiązywano mu pędzel bandażami. Malował dalej codziennie, z uporem maniaka.