Opis
Polesie, połowa burzliwych lat dwudziestych XX wieku. Polska dynamicznie odbudowuje swoją państwowość, a rozległe obszary Kresów, odzyskane po pierwszej wojnie światowej, czekają na zagospodarowanie. Grupa polskich osadników z Kielecczyzny od sześciu lat tworzy w nowym miejscu własny Eden. W założonej od podstaw kolonii Krymno przybywa domów, młodzi zakładają rodziny, na świat przychodzą dzieci, a ziemia z każdym kolejnym rokiem odwdzięcza się coraz obfitszymi plonami. Za nimi pozostają lata trudności i niedostatku, przed nimi natomiast pojawia się szansa na spokojne i godne życie. Ich otoczenie stanowi jednak prawdziwa mozaika narodowości, wyznań, wierzeń, tradycji oraz sposobów patrzenia na świat. Zjednoczenie tak różnorodnych ludzi pod jednym sztandarem okazuje się trudnym zadaniem i wymaga czasu oraz wzajemnego porozumienia. Wreszcie pojawia się nadzieja, że okres tułaczki dobiega końca, a jego miejsce zajmie upragniona stabilizacja. Codzienność nieustannie przeplata się z historią, dając złudne poczucie bezpieczeństwa i trwałości. Z rozmachem ukazane zostają losy trzech rodzin należących do odmiennych warstw społecznych. Lata 1926–1953 przynoszą wszystkim podobne doświadczenia – los bywa zarówno okrutny, jak i łaskawy, obdarowuje i odbiera, nie bacząc na pozycję społeczną ani posiadany majątek. Poznajemy dzieje Jana i Wiktorii, osadników z kolonii Krymno, oraz ich dzieci, a także radosne i bolesne momenty z życia Katarzyny i Michała, przedwojennego oficera z Żółkwi. Pozostają również tragiczne losy ziemiańskiej rodziny Wolańskich – hrabiny Julii i jej męża Władysława. Wszystko to rozgrywa się wśród krajobrazów, które współcześnie mogą przypominać jedynie obrazy ze snu, będące wytworem wyobraźni przepełnionej tęsknotą i miłością do idyllicznej krainy dzieciństwa. To podróż w przeszłość, której zakończenie okazuje się dla wszystkich podobne.