Badania identyfikacyjne pisma ręcznego - Zbigniew Czeczot - książka wyd. 1971

W historii badania pisma ręcznego można wyodrębnić pięć metod: Metoda grafologiczna była pierwsza. Jak sama nazwa wskazuje grafologia wywodzi się od dwóch greckich słów: grafo i logos. Fakt ten był jednak bardzo mylący, bowiem grafologia może być uważana za metodę nauki o piśmie, ale nie można łączyć nauki o piśmie z metodą grafologiczną. Zdaniem Z. Kegla nauka ta ma bardzo istotne osiągnięcia, jako pierwsza postawiła tezę, że pomiędzy pismem ręcznym a jego autorem zachodzi jedność, że w piśmie ręcznym znajdują swoje odbicie cechy psychofizyczne. Według J. Pastuszka charakterologiczna wartość pisma nie ulega wątpliwości. Pismo bowiem jest naturalnym, dowolnym, a zarazem koniecznym uzewnętrznieniem psychiki, ujawniającym jej dynamizmem,…. Z drugiej strony pismo ludzkie nie ulega materializacji, lecz jest ciągłym, żywym wyrazem ja ludzkiego, oddającym jego nastroje, dążenia, dynamizm. Już w latach przedwojennych grafologia miała szerokie zastosowanie nie tylko w sądownictwie ( badanie dokumentów, czy podpisów fałszowanych, listów anonimowych, pisemnych gróźb, wymuszeń pieniędzy, ofert małżeńskich itp. ), ale i w naukach historycznych ( badanie dokumentów autobiograficznych, hagiograficznych ), częściowo w pedagogice, a także w medycynie ( badanie chorego i rozwoju choroby przy pomocy porównania autografów chorego ). Szerokie zastosowanie znalazła grafologia w psychotechnice przy ocenie uzdolnień kandydatów do pewnych stanowisk, a także w sprawach matrymonialnych itp. Metoda grafologiczna nie zakończyła swojego żywota z końcem XIX wieku. Do dziś istnieją tzw. szkoły grafologiczne, którym przyświecają nieraz bardzo szczytne idee, aby poprzez badania eksperymentalne ustalić związki pomiędzy cechami psychofizycznymi a zmianami pisma. Należą do nich m.in. szkoła Morettiego w Ankonie, różne szkoły w Hiszpanii ( prowadzona przez Allende bada możliwości ustalenia predyspozycji konkretnych osób do wykonywania zawodu – jako jeden z wielu testów psychologicznych ), w Niemczech, we Francji. Metoda kaligraficzna – powstała pod koniec XIX wieku i była również stosowana w sądach. Różnica z w/w polega na tym, że wniosła ona duży postęp do badań. Polegała na porównywaniu ze sobą dwóch lub więcej pism. Była także metodą pozytywną, ponieważ w ramach tej metody porównywano ze sobą poszczególne litery. W tym jednak czasie w zasadzie wszędzie w szkołach uczono kaligrafii, a do tego niewiele osób pisało, bowiem panował jeszcze analfabetyzm. Dlatego metoda ta prócz pozytywów prowadziła także do wielu pomyłek. Mawiano nawet, że przy obu w/w metodach ekspert więcej zgaduje niż ustala.